Blauwe plekken
Met bonzend hart zit Annelies rechtop
in bed. Ze voelt zich totaal ontredderd. Haar nachtshirtje plakt aan
haar lijf. Zij heeft net een telefoontje met haar moeder afgebroken.
Hoe weet dat mens in godsnaam dat ze zwanger is? 10 jaar heeft ze
niets van haar gehoord en dat was prima. Haar man Jacques en zij zijn
naar Nieuw Zeeland geëmigreerd. Wég uit Nederland, wég van haar.
Ze zijn samen het avontuur aangegaan. Ze hebben hard moeten werken,
maar de biologische bakkerij die ze hebben opgezet loopt nu als een
trein. Ze kijken uit naar het kleine meisje dat op komst is. Dit
geluk laat ze niet opnieuw door haar moeder verstoren. Ze voelt zich
opgefokt, kwaad en is plotseling ook heel moe. Ze wil slapen, maar
dat lukt niet meer.
Annelies wordt overspoeld door de
gedachte aan die dag 10 jaar geleden. De dag dat ze vol met plannen,
dromen en verwachtingen was thuisgekomen. Ze zou op kamers gaan, weg
van huis, gaan studeren. Haar vrije tijd zou ze natuurlijk met Bas
doorbrengen. Samen leuke dingen doen. Die blijdschap was plotseling
wèg doordat haar moeder Bas van haar had afgenomen. Ze was
verbijsterd geweest, daarna ontzettend kwaad en heel verdrietig. Haar
moeder was haar moeder niet meer. Zijzelf bleef achter met blauwe
plekken op haar ziel. Haar moeder die háár vriendje verleidde,
waardoor zij plotseling alles kwijt was. Haar vriendje, haar moeder,
haar thuis.
Haar toekomst was zwart geworden. Haar
vertrouwen was weg. Haar blijdschap met haar studiekeuze, op kamers
gaan, samenzijn met Bas, het was allemaal weg.
Ze kon pas weer gaan leven toen ze haar
moeder uit haar leven had gebannen, haar had doodverklaard.
En nu dat telefoontje. Ze wil komen!
Dat kan niet. Zij moet wegblijven uit haar leven met Jacques, van de
baby die komt. Ze komt er niet in. 'Dát zal ik haar laten weten.'
Annelies sluit moe haar ogen, enigszins
gekalmeerd nu.
Ik heb geluisterd naar 'Blauwe Plekken'
van Herman van Veen.
