Blauwe plekken

Opdracht: Schrijf een flashback. Voorbereiding: drie minuten non-stop schrijven onder invloed van een zelfgekozen muziekstuk, dat invloed heeft op de flashback. Suggestie om het als volgt te doen: Een kleine intro in het heden: je personage gaat slapen, flashback, terugkeer in het heden.

Blauwe plekken

Met bonzend hart zit Annelies rechtop in bed. Ze voelt zich totaal ontredderd. Haar nachtshirtje plakt aan haar lijf. Zij heeft net een telefoontje met haar moeder afgebroken. Hoe weet dat mens in godsnaam dat ze zwanger is? 10 jaar heeft ze niets van haar gehoord en dat was prima. Haar man Jacques en zij zijn naar Nieuw Zeeland geëmigreerd. Wég uit Nederland, wég van haar. Ze zijn samen het avontuur aangegaan. Ze hebben hard moeten werken, maar de biologische bakkerij die ze hebben opgezet loopt nu als een trein. Ze kijken uit naar het kleine meisje dat op komst is. Dit geluk laat ze niet opnieuw door haar moeder verstoren. Ze voelt zich opgefokt, kwaad en is plotseling ook heel moe. Ze wil slapen, maar dat lukt niet meer.

Annelies wordt overspoeld door de gedachte aan die dag 10 jaar geleden. De dag dat ze vol met plannen, dromen en verwachtingen was thuisgekomen. Ze zou op kamers gaan, weg van huis, gaan studeren. Haar vrije tijd zou ze natuurlijk met Bas doorbrengen. Samen leuke dingen doen. Die blijdschap was plotseling wèg doordat haar moeder Bas van haar had afgenomen. Ze was verbijsterd geweest, daarna ontzettend kwaad en heel verdrietig. Haar moeder was haar moeder niet meer. Zijzelf bleef achter met blauwe plekken op haar ziel. Haar moeder die háár vriendje verleidde, waardoor zij plotseling alles kwijt was. Haar vriendje, haar moeder, haar thuis.

Haar toekomst was zwart geworden. Haar vertrouwen was weg. Haar blijdschap met haar studiekeuze, op kamers gaan, samenzijn met Bas, het was allemaal weg.

Ze kon pas weer gaan leven toen ze haar moeder uit haar leven had gebannen, haar had doodverklaard.

En nu dat telefoontje. Ze wil komen! Dat kan niet. Zij moet wegblijven uit haar leven met Jacques, van de baby die komt. Ze komt er niet in. 'Dát zal ik haar laten weten.'

Annelies sluit moe haar ogen, enigszins gekalmeerd nu.

Ik heb geluisterd naar 'Blauwe Plekken' van Herman van Veen.

Openingsscène

Opdracht: Schrijf de openingsscène van een verhaal waarin jouw personage aanwezig is. Uit de openingsscène moet iets blijken over de emotionele toestand van je personage. Maximaal 350 woorden. (herziene versie na feedback docente)

Annelies trapt op haar omafiets opgelucht naar huis. Wat goed van die decaan. Eindelijk weet ze wat ze wil. Ze juicht van binnen. Studeren wilde ze, dat was zeker, maar wàt? Wat ze niet al geprobeerd heeft. Ze zag het helemaal niet meer zitten. Ze was het gewoon zat.

En nu begon de decaan over haar tekentalent, maar geen kunstacademie voor haar, te esoterisch. 'Je bèta kant is ook sterk' zei hij toen 'is bouwkunde niets voor jou? Dan gebruik je allebei je talenten.'

Dát had iets met haar gedaan. Het bloed was naar haar wangen gestegen. Architectuur. Het leek haar geweldig. Dat ze daar niet eerder aan had gedacht. Ze zou naar Delft gaan en kamers zoeken. Dan kan ze eindelijk ook weg van haar moeder.

Haar moeder! Haar blijdschap zakt weg. Hoe zal ze nu weer reageren op haar studieplannen? Haar reacties zijn altijd zo onvoorspelbaar. De ene keer is ze poeslief en krijgt ze complimenten voor haar nieuwe jurk, haar schoolresultaten. Het volgende moment spot ze met haar ijver op school, haar plannen om naar de universiteit te gaan en lacht ze gemeen om haar iets te dikke kont. Zij is mooi ja en dat weet ze maar al te goed. Ineens is Annelies bang. Ze begint langzamer te fietsen. Haar benen voelen zwaar. Als de pet van haar moeder verkeerd staat hoeft ze haar plannen voor Delft zelfs niet te vertellen. Ze voelt tranen komen en vloekt.

Onthand

Een handpalmverhaal is een heel kort verhaal, dat in de palm van je hand past.

Opdracht: schrijf een handpalmverhaal over een hand of handen.

Hij wordt wakker met pijn in zijn hand. Zijn vingers zijn dik. Hij kan ze nauwelijks nog buigen, de knokkels zijn onzichtbaar en de hele hand is gezwollen en klopt. Wat is er in godsnaam gebeurd?

De huisarts stelt vragen over al zijn gewrichten. Het maakt hem angstig. Ze schrijft hem een antibioticumkuur voor en hij kan weer naar huis. 'Over een week moet het beter zijn'. Gerustgesteld is hij niet. Hij voelt zich onthand.

Ontrouw (herzien)

Dit schrijfsel heb ik eerder gepubliceerd op 28 februari. Ook dit verhaal heb ik herschikt naar aanleiding van welkome lezers-feedback.

'Kookt uw man wel vaker?' vraagt de speurder aandachtig. Voordat Ineke antwoord kan geven loopt hij naar de grijze container naast de keukendeur. Hij kiept de bak leeg op een krant, roert er in en haalt er restanten uit. 'Die neem ik mee naar het lab'. Ineke staat er nerveus bij. Ze heeft de man zelf binnengehaald, maar waar is ze aan begonnen?

Al maanden heeft Ineke het vage vermoeden dat haar man Juul een vriendin heeft. Hij komt vaak laat thuis, doet geheimzinnig met zijn iPhone en waar hij voorheen geen aandacht had voor zijn uiterlijk kijkt hij nu als een ijdele puber in de spiegel, gaat naar de fitness en besteedt aandacht aan zijn kleding. Ineke kan het niet laten wantrouwig in zijn zakken te zoeken, ruzie te maken als hij weer eens laat is. Bewijs vindt ze niet. 'Ben ik nu gek geworden?' Maar hij doet zo vreemd.

Zijn stemming is heel wisselend. Hij snauwt haar toe, maar kan ook plotseling, schuldbewust vult zij in, een charme-offensief beginnen. Hij gaat met haar de stad in, kookt voor haar. Maar die laatste maaltijd viel slecht. Doodziek kwam ze terecht op de eerste hulp. Voedselvergiftiging.

En nu is er een detective aan het werk.

Dan horen ze de voordeur en staat Juul in de keuken. Hij trekt wit weg, zijn mond valt open, stokstijf staart hij naar de berg afval.

Berg op (herziene versie)

Dit schrijfsel heb ik gepubliceerd op 26 februari. Naar aanleiding van feedback van enkele van mijn lezers heb ik de laatste alinea herschreven.

Berg op

Ineke zwoegt met haar fonkelnieuwe reisfiets de berg op naar een pas van 2000m. Haar kersverse vriend Luc fietst een stuk voor haar uit. Zijn brede, bezwete schouders zijn ver weg. Hij heeft veel fietservaring. Voor haar is fietsen niet echt dé favoriete sport, maar ze wil haar relatie met Luc graag een kans geven. Hij heeft haar voorgespiegeld dat je op de fiets veel meer ziet, ruikt, ervaart dan wanneer je in een auto reist. Zij ziet alleen maar asfalt. De klim is zo zwaar dat ze niet om zich heen kán kijken. Stroompjes zweet komen onder haar helm vandaan, maar ze durft ze niet af te vegen, bang een hand van het stuur te halen. Door een kuil in de weg valt ze en de tranen stromen over haar wangen. Terwijl ze, Luc vervloekend, haar fiets rechtop zet probeert ze weer van start te gaan. Dat valt niet mee op de steile helling. Maar met de zwaar bepakte fiets aan de hand omhoog is ook geen optie.

Luc komt teruggereden. 'Waar bleef je nou?' glimlacht hij. Dat is de druppel. Ze stampvoet en barst opnieuw in huilen uit. Als Luc een arm om haar heenslaat en begripvol zegt dat deze fase hoort bij een eerste beklimming, herpakt ze zich en, aangeduwd door Luc, worstelt ze zich de laatste 200 m op.

Eenmaal op de pas drukt Luc haar tegen zijn natte lijf aan en krijgt ze de beloning die hij haar in het vooruitzicht heeft gesteld. Prachtig, die omliggende bergen, een orgie van kleur: aubergine, grijsgroene, okergele en gouden rotspartijen, met in de verte besneeuwde toppen. Tijdens de lange afdaling geniet Ineke van de bloeiende bergweiden. Ze moet moeite doen haar ogen op de weg te houden zó wordt ze afgeleid door de caleidoscopische kleurenpracht. Ze begint iets van de passie voor fietsreizen te begrijpen.