Mijn derde boek

Een hersenschim

Beste lezer,

afgelopen periode volgde ik op de Schrijversacademie de specialisatie 'Biografisch Schrijven'. Ik schreef een kleine biografie, waarover later meer informatie volgt.

Hieronder weer een stukje 'Vrij werk'.

Een hersenschim

Een zonnige zondag in november 2017.

Ik doe mijn ogen open. Dit is niet gewoon wakker worden. Ik kijk voorzichtig op. Alles is vreemd, wazig, ver. Ik lig op een weg. Hoe kom ik hier terecht? In de verte hoor ik de stem van Frans.' Bij me blijven meisje, niet weggaan, hoor je me?' Hij klinkt panisch. 'Je ogen waren helemaal leeg. Je zag me niet. Je rochelde. Ik dacht echt dat je dood zou gaan' vertelt hij later.

Hij raakt me zachtjes aan. Geleidelijk aan kom ik terug.

We maakten een fietstochtje. Het was zo'n mooie herfstdag. Er hing nog veel blad aan de bomen en we fietsten door een gouden decor. We dronken koffie in Meerseldreef en op weg naar ons favoriete Markfietspad opent een geparkeerde automobilist zijn portier terwijl wij hem passeren. Hij vloert ons allebei. Frans staat meteen weer op, ik word minuten later langzaam wakker op het wegdek.

Er komt een ambulance uit Hoogstraten. Ze binden me vast op een plank. Een brace om mijn nek, armen en benen strak in de riemen. Ik laat het gelaten over me heen komen. Ik ben misselijk. Als ik dreig over te geven kiepen ze de hele plank met mij erop op zijn kant en houden me een bakje voor waar ik in kan spugen. Ze brengen ons naar het St. Jozefziekenhuis in Malle. Frans probeert de verpleegkundigen te bewegen ons naar het Amphia in Breda te brengen, maar dat is tegen de regels. We zijn in België.

Bij de Dienst Spoedgevallen gaan ze voortvarend te werk. Er worden scans van mijn hoofd gemaakt, een foto van mijn borst en een EEG. Er blijken bloedingen tussen mijn schedel en de hersenen te zitten. Een verpleegster praat zachtjes tegen me. 'Je been is behoorlijk geschaafd. Daar doe ik een pleister op. Je hebt een gevoelig huidje denk ik'. Ik bevestig dit, maar haar woorden dringen niet echt tot me door. Ik laat met me doen. Ze brengen me naar de Intensieve Zorg. Frans is steeds in mijn buurt.

Op de Intensieve Zorg lig ik alleen op een kamer. Mijn bed tussen twee grote apparaten. Twee monitoren houden mijn bloeddruk in de gaten, controleren mijn ademhaling en hartslag door middel van draden en slangetjes die verbonden zijn met mijn lichaam. Het apparaat aan de andere kant geeft me, via een infuus, een wateroplossing met zout en paracetamol tegen de hoofdpijn. Ik krijg lange witte kousen aan om trombose te voorkomen. Als ik moet plassen moet ik een verpleegster roepen. Zij helpt me op de po. Ik ben steeds half in slaap geloof ik. Ik herinner het me allemaal niet. Frans belt een taxi naar huis. Bezorgd neemt hij afscheid van me. Ik vind het allemaal best.

De andere dag brengt Frans mijn I-pad en I-phone mee. Na een nacht volkomen van de wereld kom ik weer een beetje in contact met 'buiten'. Mensen bellen me en ik krijg bemoedigende apps.

Buiten regent het en in het ziekenhuis hangt een landerige sfeer. Ik doe mijn ogen maar weer toe.

Na nog een nacht verhuis ik naar de afdeling neurologie. Onder begeleiding mag ik zelfs uit bed. Zelf naar de WC. Mét de infuuspaal als steun. Ik verlang naar huis, maar de neuroloog wil mijn gegevens nog eens goed bestuderen.

Op donderdag mag ik naar huis. Mijn hoofdpijn is weg.

In de spiegel zie ik een bont en blauw gezicht. Ik moet rustig aan doen is de boodschap. Ik ben moe, wil vroeg naar bed. Ik kan niet goed inhoud geven aan mijn dagen. Ze vallen me zwaar en ik voel me down.

Weken later, begin januari ga ik naar een neuroloog in ons eigen ziekenhuis. Een controlescan wijst uit dat er geen schim meer over is van de bloedingen. Ik kan het normale leven weer in.

Misschien is het zondag weer zonnig.