Beste lezers,
Het is een jaar stil geweest op deze blog. Een jaar waarin we een groot deel allemaal een beetje stilvielen. Het wil niet zeggen dat ik niets heb gedaan. Ik heb hard gewerkt aan een bundel. Ik wilde schrijven over het verlies van een geliefde, over rouw.
'Hoe kom je erbij over rouw te willen schrijven' werd me keer op keer gevraagd.
Een aantal jaren geleden werd ik door een ernstige ziekte geconfronteerd met de eindigheid van het leven. Ik denk dat de behoefte daarover te schrijven terug te voeren is tot die ervaring.
Ik volgde op de Schrijversacademie een leergang Biografisch Schrijven. In diezelfde periode verloren enkele mensen in mijn omgeving hun partner. Dat confronteerde me nóg heftiger met die eindigheid. Ik stelde me de vraag: "Wat doet dat met een mens?"
Ik besloot mensen die hun partner hebben verloren te interviewen met die vraag als leidraad. In totaal werden dat 15 interviews. Het waren intensieve en ontroerende gesprekken. Ik werd geraakt door de openhartigheid van de geïnterviewden.
Ik werkte de interviews woordelijk uit en aanvankelijk legde ik de prints daarvan op een stapel. Pas toen ik het gevoel had voldoende materiaal te hebben ben ik ze weer gaan lezen en heb ik geprobeerd in de hoeveelheid tekst samenhang te brengen. Omdat ik niet echt tevreden was over het resultaat benaderde ik een coach van de Schrijversacademie. Hij oordeelde dat ik er teveel een verslag van had gemaakt en hij raadde me aan om aan de hand van thema’s mensen meer zelf aan het woord te laten. Dat advies heb ik opgevolgd en het resultaat ligt er nu. Het is een boekje geworden, het heet “Alleen verder. Over afscheid van een geliefde.” Ik hoop dat het troostend is voor mensen die hun partner hebben verloren. Hieronder zie je de omslag. Het boekje telt 60 pagina's.
Je kunt het bestellen via een mail naar eveline.gommers@gmail.com. Het kost €10.
Als ik het moet opsturen komen daar verzendkosten bij. Het is ook verkrijgbaar bij de Bredase boekhandels 'Vives' en 'Van Kemenade en Hollaers' op de Ginnekenweg en de 'Vrije Boekhandel' in de Veemarktstraat.
Onder de afbeelding van de omslag vind je nog enkele citaten uit het boekje om je een indruk te geven.
Hieronder enkele citaten:
Marcel zijn ziekte was heel bedreigend en wij wilden vooral met leven bezig zijn. Waar ik ben is de dood niet en waar ik niet ben is de dood. Marcel kon zich ook niet voorstellen: de leegte die hij inging. Maar de tijd die wij hadden was te kort. Vrienden van mij hadden twee jaar. Bij hen voelde ik veel meer overgave. Maar ze hadden net dat stukje extra. Marcel wilde niet en ik wilde hem niet loslaten. Had iemand me maar geholpen om die omslag te maken van leven naar dood. Maar wij vonden: datgene wat er nog is, daar moeten we van genieten. En op enig moment moet je dat loslaten. Op enig moment moet je zeggen: en nu gaan we afscheid nemen. Soms doet de dood dat voor je, of je doet het tevoren met elkaar. Bij ons heeft de dood het besluit genomen en zat ik de periode erna in de acceptatie en de overgave. Als je dat tevoren samen kunt doen ben je na de dood al verder in dat proces.
Bij mij was daarna steeds het besef, bij alles wat ik deed, dit moet ik nu voortaan alleen doen.
Het nooit meer gaat een plek krijgen, ook met Herman in mijn gedachten. Het gaat me goed, maar ik zou het nog steeds fijn vinden als Herman er zou zijn
Dat gemis is moeilijk te omschrijven. Op alle facetten van het leven is er plotseling een gat. Ik noem het altijd mijn magere jaren. De jaren van de ziekte, het overlijden. Het heeft toch wel een aantal jaren geduurd eer ik me weer helemaal de oude voelde. Ik leefde wel gewoon door, maar, ik houd erg van slagroom, het was een taart zonder slagroom. Ik leefde wel, maar de jus was eraf. Dat terugvinden duurde best lang. Ik denk wel een jaar of vier. Achteraf gezien is dat mijn rouwproces geweest. Het was geen periode van depressie. Ik kon wel lachen. Had plezier met de kinderen, familie, vrienden, maar daaronder lag toch altijd dat gemis. Opeens helderde het op. Misschien door de tijd.
Alleen-zijn of samen-zijn zijn verschillende gevoelens. Het is een andere manier van zijn. Rina kon met heel veel mensen optrekken, assertief zijn, warmte geven. Als je samen bent krijg je dat mee. Dat wat de één meer heeft, krijg je mee. Dat wordt niet meer hetzelfde, dat tweezame. Ik ben daardoor niet gemankeerd, maar het is anders.
