Het
wordt een mooie lentedag en we verheugen ons op onze eerste lange
fietstocht na de winter. De 60 kilometer lange Van Goghroute rondom
Zundert. Net als de grote schilder zijn wij in Zundert geboren. Dat
schept een band.
Licht
ongerust hoor ik om 08.00 uur de regen tikken op het slaapkamerraam.
Dát is toch niet voorspeld? De lucht is grijs, maar onze weer-apps
beloven nog steeds een zonnige dag. We vertrouwen er maar op. Met
vesten en jacks aan gaan we op weg. En de zon komt. Eerst aarzelend,
maar later voluit. De temperatuur loopt snel op. De vesten moeten
uit, de ritssluitingen van onze jacks ver open. Er staat een stevige
zuidelijke wind. Niet koud, zoals we gewend zijn, maar eerder zwoel.
De takken van de bomen zijn nog kaal, maar het groene waas belooft
een snel ontluikend gebladerte. De magnolia's steken hun roze
bloemenkelken trots de lucht in. Hier en daar is de bodem bedekt met
kleurige krokussen, hyacinten en narcissen. Vlakken geel geven de
bloeiende forsythia prijs. De vogels fluiten. Ik koester de warmte
van de zon op mijn gezicht en voel me gelukkig. Het is lente.
